Włochy obfitują w miejsca mniejszych lub większych cudów chrześcijaństwa. Pierwszym takim miejscem jest San Giovanni Rotundo, miejsce działalności słynnego Ojca Pio, stygmatyka. Ojciec Pio był znany jako doskonały spowiednik i ksiądz. Po otrzymaniu stygmatów, Kościół długo wątpił w ich prawdziwość i poddawał go próbom. Ostateczne uznanie dla działalności Ojca Pio zostało okazane przez Jana Pawła II, który kanonizował zakonnika. W roku 2008, 40 lat po jego śmierci, ciało zostało ekshumowane. Według świadków było nienaturalnie dobrze zachowane. Obecnie jest wystawione na widok publiczny. Lanziano to kolejne miejsce cudu, tym razem eucharystycznego. W VIII wieku miało tu rzekomo miejsce prawdziwe przeistoczenie hostii i wina w ciało i krew Chrystusa. Relikwie te nadal są przechowywane w miejscowym kościele w ozdobnym relikwiarzu. Innym ważnym dla chrześcijaństwa miejscem we Włoszech jest Manopello, małe miasteczko, rzadko odwiedzane przez turystów. W miejscowym kościele przechowywana jest tzw. Volto Santo, całun z wizerunkiem Chrystusa. Tkanina wykonana jest z bisioru, cennego materiału, którego produkcja jest obecnie zaniechana ze względu na wysokie koszta. Po tkaninie tej nie da się pisać czy malować, jest też niezwykle cienka. Wedle tradycji jest to chusta którą Jezus miał na twarzy w swoim grobie, zaś odbity na niej wizerunek pochodzi z chwili zaraz po zmartwychwstaniu, gdyż oczy Jezusa są półotwarte. Czy to prawda, każdy musi ocenić samodzielnie, ale wizerunek z Manopello robi olbrzymie wrażenie. Jadąc krętymi serpentynami dróg na wzgórze Monte Cassino trudno sobie wyobrazić zdobywanie tego miejsca na własnych nogach, bez żadnych udogodnień i na dodatek pod ostrzałem niemieckich karabinów. A jednak, dzięki polskim oddziałom, udało się i alianci zdobyli wzgórze. Klasztor benedyktynów na Monte Cassino był pierwszą siedzibą tego zakonu, założoną przez św. Benedykta z Nurski. Przez stulecia klasztor był wielokrotnie atakowany ze względu na dobre położenie strategiczne. Kompletnie zrujnowany podczas II wojny światowej, po wojnie został pieczołowicie odbudowany i obecnie prezentuje się naprawdę wspaniale. Wędrując po kolejnych dziedzińcach łatwo odczuć klasztorny spokój, zaś widoki z krużganków są olśniewające. Widać też stamtąd polski cmentarz wojskowy, na który warto się udać później. Miejsce pochówku generała Andersa i wielu jego żołnierzy na długo zapada w pamięci. Rzadko odwiedzane przez turystów gwarantuje spokój i ciszę. Warto tam na chwilę przystanąć i oddać hołd wojennemu poświęceniu.

Uluru znajduje się na australijskim Terytorium Północnym. Jest to skalna formacja określana również mianem Oolory, Ayers Rock oraz The Rock. Przez bardzo długi czas Uluru uchodził za największy skalny monolit na całym ziemskim globie (co zresztą i tak nie było prawdą), jednakże dokładne badania wykazały, że to nie monolit, a pewien fragment innej skalnej formacji. Objęty jest w każdym bądź razie ochroną i figuruje na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Jego wysokość wynosi przeszło trzysta osiemnaście metrów, natomiast w obwodzie liczy on sobie około ośmiu kilometrów. Pierwsze opisy tego obiektu pochodzą z początku lat siedemdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Opisu tego dokonał Ernest Giles – znany podróżnik brytyjski. Nazwał wówczas Uluru zadziwiającym kamykiem. Każdego roku obiekt ten przyjeżdżają oglądać tysiące turystów. Są zgodni co do tego, że zdecydowanie największe wrażenie robi on podczas wschodu oraz zachodu słońca. Chętni mogą się dostać również i na sam szczyt tej góry. Leżąca u australijskich wybrzeży Wielka rafa Koralowa określana jest również mianem Wielkiej Rafy Barierowej. Od dwudziestu ośmiu lat znajduje się na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Jest największą na ziemskim globie rafą koralową. Widać ją z kosmosu. Jest bardzo stara, albowiem zaczęła się rozwijać już osiemnaście milionów lat temu. Przeciętnie jej wiek szacowany jest jednak na jakieś dwa miliony lat, chociaż są tutaj i takie fragmenty, które liczą sobie przeszło czterdzieści pięć milionów lat. Pomiędzy nią a wybrzeżem rozpościerają się malownicze laguny. Bardzo trudno odmówić temu miejscu fantastycznych walorów przyrodniczych. Jeżeli chodzi o gatunki żyjących tutaj zwierząt, to gatunków samych ryb jest ponad półtora tysiąca. Wspaniałe są również występujące tu koralowce – doliczono się czterystu ich gatunków. Przeważająca ich część jest biała. Wielka rafa Koralowa odkryta została na początku siedemnastego stulecia, a dokonał tego Luis Vaez de Torres. To ogromna atrakcja turystyczna. Znajdująca się w Australii Wielka Wyspa Piaszczysta od siedemnastu lat figuruje na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Swoją nazwę zawdzięcza temu, iż jest największą tego rodzaju wyspą na całym ziemskim globie. Na długość liczy sobie sto dwadzieścia kilometrów, natomiast jeżeli chodzi o szerokość, to w najbardziej szeroki miejscu jest to dwadzieścia pięć kilometrów. Określana jest również mianem Wyspy Fraser. Można ją bez większych przeszkód obejrzeć – kursują tam promy, ale poruszać się po niej da się jedynie terenowym samochodem. Wyznaczone są tam kempingowe miejsca. Jednakże dla ruchu turystycznego udostępniony jest jedynie pewien fragment tej wyspy. Znajdujące się na niej jeziora zaliczane są do najbardziej czystych na świecie. Najbardziej znane spośród nich jest Jezioro McKenzie. Ciekawostką jest to, że na wyspę nie wolno przyjeżdżać z psami. Zakaz ten spowodowany jest tym, że żyją tu ostatnie czyste pod względem genetycznym dingo i chodzi o to, ażeby nie dopuścić do krzyżówek.

Australijski Park Narodowy Kakadu jest miejscem figurującym od dwudziestu ośmiu lat na liście dziedzictwa światowego UNESCO – w tym samym roku został również powołany do życia. Szukać go należy na Terytorium Północnym. Zajmuje on powierzchnię nieco ponad dziewiętnastu tysięcy ośmiuset kilometrów kwadratowych, chociaż pierwotna powierzchnia była dwa razy mniejsza. Jeżeli chodzi o ukształtowanie terenu, to dominują tutaj skaliste obszary. Gdzieniegdzie spotkać można także palmowe lasy, ale nie są one zbyt duże. Pod względem żyjących tutaj zwierząt zauważalne jest wyraźnie ogromne zróżnicowanie – samych gatunków ptaków jest tu niemalże trzysta, ssaków – około pięćdziesięciu, natomiast gadów – prawie sto. Do tego wszystkiego doliczyć trzeba jeszcze oczywiście płazy oraz owady. Zróżnicowanie widoczne jest również w zakresie występujących tutaj gatunków roślinności – gatunków flory doliczono się przeszło tysiąc. Jako ciekawostkę dodać można, że na terenie parku żyją Aborygeni z plemienia Gagudju. Macquarie to australijska wyspa położona na Oceanie Spokojnym (a mówiąc dokładniej, w jego południowej części) i znajdująca się od dwunastu lat na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Administracyjnie podlega ona pod stan o nazwie Tasmania. Jej powierzchnia wynosi sto dwadzieścia osiem kilometrów kwadratowych. Na długość liczy sobie trzydzieści cztery kilometry, natomiast na szerokość – pięć. Miejsce te zostało odkryte w pierwszej połowie dziewiętnastego stulecia. Zawdzięczać to należy człowiekowi nazwiskiem Frederick Hasselborough. Jej nazwa natomiast zaczerpnięta została od ówczesnego gubernatora Nowej Południowej Walii – a był nim Lachlan Macquarie. Przed sześćdziesięcioma jeden została tutaj powołana do życia stacja polarna o stałych charakterze. Przebywająca w niej ekipa liczy sobie od dwudziestu osób do czterdziestu – to akurat jest uzależnione od pory roku. Macquarie to wyspa będąca płaskowyżem. Jej wysokość waha się w przedziale od stu pięćdziesięciu metrów do niespełna czterystu.

Piramida Balla zlokalizowana jest na Morzu Tasmana należącym do Australii. Jest obiektem figurującym na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Znajduje się również w Księdze Rekordów Guinnesa jako najwyższy na ziemskim globie skalny pinakiel. Na wysokość Piramida Balla liczy sobie bowiem około pięciuset pięćdziesięciu metrów (dla porównania – paryska Wieża Eiffla jest o połowę niższa), natomiast szerokość u jej podstawy wynosi metrów czterysta. W obwodzie z kolei posiada niemalże jedenaście kilometrów. Jej nazwa pochodzi od nazwiska człowieka, który ją odkrył i opisał jako pierwszy w historii – człowiekiem tym był Henry Lidgbird Ball, a miało to miejsce u schyłku lat osiemdziesiątych osiemnastego stulecia. Przez cały ten czas – aż do dnia dzisiejszego – było bardzo wielu śmiałków, którzy postawili sobie za cel zdobycie tej góry. Sukces odnieśli dopiero przed czterdziestoma czterema laty John Davis i Bryden Allen, chociaż i im wcale nie było łatwo – zwłaszcza na ostatnich sześćdziesięciu metrach. Budynek Sydney Opera House jest bardzo częstym gościem na widokówkach z Sydney. Od niedawna – bo zaledwie od dwóch lat – figuruje na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Jego budowa ruszyła w roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym siódmym i zajęła łącznie szesnaście lat. Koszt całej inwestycji wyniósł przeszło czterysta mionów marek. W uroczystości otwarcia udział wzięło wielu znakomitych gości, w tym między innymi królowa brytyjska Elżbieta II. Na wykonanie projektu został rozpisany konkurs posiadający międzynarodową rangę – w odpowiedzi przyszło przeszło dwieście dwadzieścia propozycji. W budynku tym znajduje się wiele pomieszczeń dostosowanych do bardzo zróżnicowanych potrzeb, jeżeli chodzi o liczbę widzów oraz rodzaj prezentowanego widowiska. I tak dla przykładu wymienić można w tym miejscu Playhouse – czyli studyjny teatr na około czterysta miejsc czy też największe i najważniejsze pomieszczenie o nazwie Concert Hall mogące pomieścić maksymalnie prawie dwa tysiące siedemset widzów.