Pewien czas temu zorganizowano kampanię przeciwko znęcaniu się nad dziećmi “Zły dotyk boli przez całe życie”. Zastanówmy się jednak, jaki przyniosła ona skutek? Akcja miała na celu uświadomienie społeczeństwa w kwestii molestowania seksualnego dzieci przez rodziców, opiekunów czy kogokolwiek innego z otoczenia dziecka. A co się stało? Chyba akcja przeciw stała się akcją, która podsuwa “dobry” pomysł. Coraz więcej bowiem dzieci jest molestowanych i to w najbardziej okrutny sposób. Skąd się bierze takie zwyrodnienie, taka kompletna znieczulica wśród ludzi? Jak można robić krzywdę swojemu własnemu dziecku? I to tak bolesną krzywdę, która może boleć przez resztę życia? Nikt chyba nigdy nie dowie się, dlaczego się to dzieje. Można to tłumaczyć jakimiś czynnikami psychologicznymi, ale pedofil zawsze pozostanie pedofilem. Przestępcą, zwyrodnialcem i wyrzutkiem społeczeństwa. Nie można go tłumaczyć. Że niby taki biedny, bo nie miał tatusia czy mamusi. To przykre, ale to jeszcze nie usprawiedliwia niszczenia życia małemu dziecku. A czasem nawet pozbawienia życia owego dziecka. Czasem życie stawia przed nami bardzo trudne wybory. I nie zawsze jest tak, że jedno wyjście przynosi wszystkim korzyści. Czasem możemy wybrać tylko mniejsze zło. Ktoś zapyta, jak zło może być mniejsze. Otóż może. Są grzech i grzeszki. Kamienie i kamyczki. Co wyrządzi większą szkodę. Rzucenie garścią piasku w czyjąś twarz, czy może zamiast piasku użyć kamienia? Ano właśnie mniej więcej tak to wygląda. Jeśli właściciel firmy X jest na granicy bankructwa, logiczne jest, że pierwsze, co zrobi, to zwolni część pracowników. Niewątpliwie jest to trudna decyzja. Ale czy naprawdę lepiej by było, gdyby wogóle nie próbował ratować zakładu i z miejsca zamkną przedsiębiorstwo? W ten sposób przynajmniej jakaś liczba pracowników zatrzyma swoje stanowiska. A kiedy szef wyjdzie z kryzysu, może znów zatrudnić kilku pracowników. To jest właśnie owo mniejsze zło. Często jest to bardzo trudny wybór. A niewiele osób potrafi docenić powagę sytuacji pracodawcy w takich wypadkach. A przecież coś zrobić trzeba. Wybrać to mniejsze zło.

Australijski Park Narodowy Kakadu jest miejscem figurującym od dwudziestu ośmiu lat na liście dziedzictwa światowego UNESCO – w tym samym roku został również powołany do życia. Szukać go należy na Terytorium Północnym. Zajmuje on powierzchnię nieco ponad dziewiętnastu tysięcy ośmiuset kilometrów kwadratowych, chociaż pierwotna powierzchnia była dwa razy mniejsza. Jeżeli chodzi o ukształtowanie terenu, to dominują tutaj skaliste obszary. Gdzieniegdzie spotkać można także palmowe lasy, ale nie są one zbyt duże. Pod względem żyjących tutaj zwierząt zauważalne jest wyraźnie ogromne zróżnicowanie – samych gatunków ptaków jest tu niemalże trzysta, ssaków – około pięćdziesięciu, natomiast gadów – prawie sto. Do tego wszystkiego doliczyć trzeba jeszcze oczywiście płazy oraz owady. Zróżnicowanie widoczne jest również w zakresie występujących tutaj gatunków roślinności – gatunków flory doliczono się przeszło tysiąc. Jako ciekawostkę dodać można, że na terenie parku żyją Aborygeni z plemienia Gagudju. Macquarie to australijska wyspa położona na Oceanie Spokojnym (a mówiąc dokładniej, w jego południowej części) i znajdująca się od dwunastu lat na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Administracyjnie podlega ona pod stan o nazwie Tasmania. Jej powierzchnia wynosi sto dwadzieścia osiem kilometrów kwadratowych. Na długość liczy sobie trzydzieści cztery kilometry, natomiast na szerokość – pięć. Miejsce te zostało odkryte w pierwszej połowie dziewiętnastego stulecia. Zawdzięczać to należy człowiekowi nazwiskiem Frederick Hasselborough. Jej nazwa natomiast zaczerpnięta została od ówczesnego gubernatora Nowej Południowej Walii – a był nim Lachlan Macquarie. Przed sześćdziesięcioma jeden została tutaj powołana do życia stacja polarna o stałych charakterze. Przebywająca w niej ekipa liczy sobie od dwudziestu osób do czterdziestu – to akurat jest uzależnione od pory roku. Macquarie to wyspa będąca płaskowyżem. Jej wysokość waha się w przedziale od stu pięćdziesięciu metrów do niespełna czterystu.