Sandomierska katedra do obecnych czasów zachowała się w niezmienionym kształcie i z XIV-wieczną dekoracją. Wspaniałe rzeźby, freski, rokokowe ołtarze oraz obrazy pochodzące z czasów budowy naprawdę robią wrażenie. Katedra wybudowana została w miejscu, gdzie dawniej znajdowała się kolegiata romańska, która została zniszczona przez Tatarów i Litwinów. Jednak w drugiej połowie XIV wieku powstała kolegiata, którą ufundował Kazimierz Wielki. Kolegiata ta stała się katedrą, po tym jak utworzono Diecezję Sandomierską. Katedrą jest więc od 1818 roku. Jednak 46 lat temu stała się już Bazyliką Katedralną. Katedra wybudowana została w stylu gotyckim. Jest to ogromna bardzo wysoka budowla. Jej prezbiterium jest wydłużone i zamknięte z trzech stron. Bazylikę pokrywa sklepienie krzyżowo – żebrowe. Ściany zdobią polichromie, których powstanie datuje się na początek XV wieku. Wszystkie freski, które również znaleziono z tamtego okresu przeszły gruntowny remont i zostały odpowiednio zakonserwowane tuż przed II wojną światową. Obecna wersja spichlerza wybudowana została już w XVII wieku, jednak w XIX wieku zdecydowano się na przebudowe spichlerza. Obecnie jest on jedynym budynkiem w Sandomierzu z dawnych czasów, który zachował się w niezmienionym kształcie przypominając tym samym dawne dzieje miasta. Spichlerz powstał tuż przy zamku oraz na wiślanej skarpie. Za dawnych czasów, kiedy woda w Wiśle wzbierała, to dochodziła do samych murów budowli. Obecnie spichlerzowi do rzeki jest bardzo daleko, gdyż skutecznie oddziela go potężny nasyp, po którym przebiega droga. Historycy jednak w swoich badaniach doszukali się jeszcze wcześniejszej wersji spichlerza, która prawdopodobnie powstała na początku XV wieku. Później jak wszystkie inne budowle w mieście przeszedł jeszcze wiele zmian związanych z przebudowami i remontem. Dopiero na początku XX wieku władze miasta postanowiły zrobić w spichlerzu mieszkania, które są tam do dnia dzisiejszego. Spichlerz jest zatem już nie tylko pamiątką historyczną, ale zamiast marnować się doskonale spełnia funkcję lokalu mieszkalnego. Zamek wybudowany został w XIV wieku, w miejscu, gdzie kiedyś w X wieku istniał gród. Mieści się na wzgórzu, więc jest dobrze widoczny. Na początku XII wieku, kiedy to Sandomierz był stolicą tzw. księstwa dzielnicowego, wówczas nastąpiła rozbudowa grodu. Z biegiem lat budowla ta wielokrotnie była zmieniana. Gród został otoczony wysokim wałem, natomiast całość otoczona była głęboką fosą. Jednak w XIV wieku istniejący wówczas gród został przekształcony przez Kazimierza Wielkiego w murowaną twierdzę i wtedy też został połączony z miastem specjalnym murem. Zamkową wieże dobudowano dopiero w drugiej połowie XV wieku. Natomiast już na początku XVI wieku zamek stał się renesansową wspaniałą rezydencją. W kolejnych latach nadal był przebudowywany jeszcze wielokrotnie. W ostatecznej wersji całość zamku stanowiły cztery skrzydła w środku z ogromnym dziedzińcem. Jednak mimo swojej świetności zamek nie został uratowany, gdyż w XVII wieku Szwedzi wysadzili go w powietrze. Jedyne co z zamku pozostało to zachodnie skrzydło. Później stworzony został tutaj sąd, mieściło się również więzienie. Są też pod powierzchnią obecnego zamku fundamenty dawnego grodu. Obecnie jest tu siedziba Muzeum.

Dom Długosza jest domem, który mimo swojej historii zachował się w bardzo dobrym stanie do dzisiejszych czasów. W jego wnętrzu mieszczą się zbiory tamtejszego Muzeum Diecezjalnego. Dom powstał w 1476 roku, a jego fundatorem był nikt inny jak Jan Długosz, czyli słynny sandomierski kanonik. Jednak w drugiej połowie XIX wieku dom został przekazany kapitule katedralnej. Dom jest bardzo wysoki. Posiada dwa piętra, zbudowany został z cegły i zwieńczony jest dachem dwuspadowym. Południowe wejście do domu przyozdobione jest kamienną tablicą, która zawiera herb Wieniawa. Pierwotny wygląd wewnętrzny budynku został trochę zmieniony ze względu na to, że obecnie mieści się tam muzeum, więc musiał być dostosowany do jego potrzeb. Charakterystyczne dla tego domu są drewniane stropy z belek oraz obszerna sień. Muzeum mieści się tutaj niezmiennie od 72 lat. Tutaj możemy obejrzeć cenne obrazy, rzeźbę sakralną, elementy architektoniczne, ceramikę, meble, elementy sztuki zdobniczej. Muzeum Diecezjalne nieczynne jest tylko w poniedziałki, natomiast w pozostałe dni, czyli wtorek – sobota od 9 do 16, a w święta i niedziele zawsze do 13. Sandomierski ratusz jest najpiękniejszą pozostałością po renesansie w Polsce. Jest to jednocześnie najstarsza i największa tego typu budowla. Ratusz był wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany. Pierwsza jego przebudowa miała miejsce w XV wieku, kiedy to został powiększony zyskując jednocześnie kształt długiego bardzo prostokąta. Kolejna przebudowa miała miejsce wiek później. Wtedy to ratusz zyskał zwieńczenie w postaci attyki. Trzecia już przebudowa była w XVII wieku. Wówczas postanowiono przebudować zachodnią wieżę ratusza. Oprócz tego, że był przebudowywany to kilka razy został nadpalony przez pożary. Największe z nich były w 1623 roku i w 1757 roku. Ratusz zbudowany jest z cegły. Wieża jest otynkowana, a jej wejście ozdobione jest arkadami i prowadzi do sal na parterze budynku. Dach nad wejściem zdobi orzeł pochodzący z okresu Księstwa Warszawskiego. W XIX wieku odkryto w ratuszowych piwnicach pomieszczenie, które w tamtejszych czasach mogło służyć jako więzienie. Podobno tam też wszystkich winnych torturowano. Obecnie w Ratuszu jest m.in. Sala Ślubów, a swoją siedzibę ma też Rada Miasta i Muzeum Okręgowe.

Uluru znajduje się na australijskim Terytorium Północnym. Jest to skalna formacja określana również mianem Oolory, Ayers Rock oraz The Rock. Przez bardzo długi czas Uluru uchodził za największy skalny monolit na całym ziemskim globie (co zresztą i tak nie było prawdą), jednakże dokładne badania wykazały, że to nie monolit, a pewien fragment innej skalnej formacji. Objęty jest w każdym bądź razie ochroną i figuruje na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Jego wysokość wynosi przeszło trzysta osiemnaście metrów, natomiast w obwodzie liczy on sobie około ośmiu kilometrów. Pierwsze opisy tego obiektu pochodzą z początku lat siedemdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Opisu tego dokonał Ernest Giles – znany podróżnik brytyjski. Nazwał wówczas Uluru zadziwiającym kamykiem. Każdego roku obiekt ten przyjeżdżają oglądać tysiące turystów. Są zgodni co do tego, że zdecydowanie największe wrażenie robi on podczas wschodu oraz zachodu słońca. Chętni mogą się dostać również i na sam szczyt tej góry. Leżąca u australijskich wybrzeży Wielka rafa Koralowa określana jest również mianem Wielkiej Rafy Barierowej. Od dwudziestu ośmiu lat znajduje się na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Jest największą na ziemskim globie rafą koralową. Widać ją z kosmosu. Jest bardzo stara, albowiem zaczęła się rozwijać już osiemnaście milionów lat temu. Przeciętnie jej wiek szacowany jest jednak na jakieś dwa miliony lat, chociaż są tutaj i takie fragmenty, które liczą sobie przeszło czterdzieści pięć milionów lat. Pomiędzy nią a wybrzeżem rozpościerają się malownicze laguny. Bardzo trudno odmówić temu miejscu fantastycznych walorów przyrodniczych. Jeżeli chodzi o gatunki żyjących tutaj zwierząt, to gatunków samych ryb jest ponad półtora tysiąca. Wspaniałe są również występujące tu koralowce – doliczono się czterystu ich gatunków. Przeważająca ich część jest biała. Wielka rafa Koralowa odkryta została na początku siedemnastego stulecia, a dokonał tego Luis Vaez de Torres. To ogromna atrakcja turystyczna. Znajdująca się w Australii Wielka Wyspa Piaszczysta od siedemnastu lat figuruje na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Swoją nazwę zawdzięcza temu, iż jest największą tego rodzaju wyspą na całym ziemskim globie. Na długość liczy sobie sto dwadzieścia kilometrów, natomiast jeżeli chodzi o szerokość, to w najbardziej szeroki miejscu jest to dwadzieścia pięć kilometrów. Określana jest również mianem Wyspy Fraser. Można ją bez większych przeszkód obejrzeć – kursują tam promy, ale poruszać się po niej da się jedynie terenowym samochodem. Wyznaczone są tam kempingowe miejsca. Jednakże dla ruchu turystycznego udostępniony jest jedynie pewien fragment tej wyspy. Znajdujące się na niej jeziora zaliczane są do najbardziej czystych na świecie. Najbardziej znane spośród nich jest Jezioro McKenzie. Ciekawostką jest to, że na wyspę nie wolno przyjeżdżać z psami. Zakaz ten spowodowany jest tym, że żyją tu ostatnie czyste pod względem genetycznym dingo i chodzi o to, ażeby nie dopuścić do krzyżówek.