Dom Długosza jest domem, który mimo swojej historii zachował się w bardzo dobrym stanie do dzisiejszych czasów. W jego wnętrzu mieszczą się zbiory tamtejszego Muzeum Diecezjalnego. Dom powstał w 1476 roku, a jego fundatorem był nikt inny jak Jan Długosz, czyli słynny sandomierski kanonik. Jednak w drugiej połowie XIX wieku dom został przekazany kapitule katedralnej. Dom jest bardzo wysoki. Posiada dwa piętra, zbudowany został z cegły i zwieńczony jest dachem dwuspadowym. Południowe wejście do domu przyozdobione jest kamienną tablicą, która zawiera herb Wieniawa. Pierwotny wygląd wewnętrzny budynku został trochę zmieniony ze względu na to, że obecnie mieści się tam muzeum, więc musiał być dostosowany do jego potrzeb. Charakterystyczne dla tego domu są drewniane stropy z belek oraz obszerna sień. Muzeum mieści się tutaj niezmiennie od 72 lat. Tutaj możemy obejrzeć cenne obrazy, rzeźbę sakralną, elementy architektoniczne, ceramikę, meble, elementy sztuki zdobniczej. Muzeum Diecezjalne nieczynne jest tylko w poniedziałki, natomiast w pozostałe dni, czyli wtorek – sobota od 9 do 16, a w święta i niedziele zawsze do 13. Sandomierski ratusz jest najpiękniejszą pozostałością po renesansie w Polsce. Jest to jednocześnie najstarsza i największa tego typu budowla. Ratusz był wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany. Pierwsza jego przebudowa miała miejsce w XV wieku, kiedy to został powiększony zyskując jednocześnie kształt długiego bardzo prostokąta. Kolejna przebudowa miała miejsce wiek później. Wtedy to ratusz zyskał zwieńczenie w postaci attyki. Trzecia już przebudowa była w XVII wieku. Wówczas postanowiono przebudować zachodnią wieżę ratusza. Oprócz tego, że był przebudowywany to kilka razy został nadpalony przez pożary. Największe z nich były w 1623 roku i w 1757 roku. Ratusz zbudowany jest z cegły. Wieża jest otynkowana, a jej wejście ozdobione jest arkadami i prowadzi do sal na parterze budynku. Dach nad wejściem zdobi orzeł pochodzący z okresu Księstwa Warszawskiego. W XIX wieku odkryto w ratuszowych piwnicach pomieszczenie, które w tamtejszych czasach mogło służyć jako więzienie. Podobno tam też wszystkich winnych torturowano. Obecnie w Ratuszu jest m.in. Sala Ślubów, a swoją siedzibę ma też Rada Miasta i Muzeum Okręgowe.

Znajduje się na terenie Ojcowskiego Parku Narodowego, w Ojcowie. Zamek w Ojcowie był zamkiem obronnym, który został wzniesiony przez Kazimierza Wielkiego. Mówi się, że oryginalną nazwę zamku, Ociec, nadał sam król na pamiątkę walki o tron jego ojca, który na terenie Ojcowskiego Parku Narodowego ukrywał się w jaskiniach. Zamek został szczególnie zaniedbany i zniszczony w czasach potopu, kiedy to Szwedzi stworzyli na zamku magazyn. Trzymali tutaj jedzenie i broń. Potem, gdy przeszedł w ręce prywatne, został odrestaurowany. Później długo zmieniał właścicieli. W 1787 roku gościł na zamku król Stanisław August Poniatowski. W okresie rozbiorów zamek podupadł, trzeba było rozebrać mury, bo groziły zawalenie. Pomimo prób, zamek nie został już odbudowany. Do dzisiaj pozostała brama wjazdowa, wieża i mury obwodowe. W ostatnich dziesięcioleciach XX wieku odnowiono wieżę i urządzono w niej wystawę poświęconą historii zamku. Legenda głosi, że na zamku cały czas starszy i jest widywany duch wojewody, który był nieszczęśliwie zakochany, bo jego ukochana była przeznaczona innemu. Porwał ja i więził. Za to, co zrobił, został oślepiony i uwięziony. Znajduje się we wsi Olsztyn w województwie śląskim. Jest to zamek królewski, o którym dowiadujemy się ze źródeł pochodzących z 1306 roku. W XIV wieku rozbudował go Kazimierz Wielki, tworząc najbardziej warowny zamek na granicy województw śląskiego i małopolskiego. Według legendy, król więził w murach zamku wojewodę poznańskiego, który skazany był na śmierć głodową za sprzeciwianie się królowi. Podobno jęki, brzęk kajdan i duch wojewody straszą na zamku i w okolicy do dzisiaj. Zamek był wielokrotnie przebudowywany, ponieważ mury kruszyły się w wyniku osuwania się skał. W XVI wieku miasto dostało przywilej umożliwiający organizowanie bazarów, jarmarków. Jednak nigdy nie udało się rozwinąć Olsztynowi, ze względu na piaszczystą ziemię i dużą odległość od szlaku handlowego. Do dzisiaj zachowały się nieliczne mury zamku: fragmenty budynków gospodarczych, wieże i piwnice. Jeszcze niedawno odbywały się tu pokazy pirotechniki i laserów, lecz gdy zawaliła się część muru obronnego zakazano tego typu imprez. Lecz nadal można zwiedzać ruiny zamku. Jest on otwarty dla turystów. Zamek rycerski w miejscowości Rabsztyn, na Szlaku Orlich Gniazd.Zamek w Rabsztynie obecnie znajduje się w stanie ruiny. U podnóża góry, na której znajdują się ruiny zamku, są zachowane fragmenty zamku dolnego, czyli pałacu z XVII wieku. Zamek powstał drewniany, dopiero za Kazimierza Wielkiego wybudowano murowany. Zamek przez wieki zmieniał właścicieli. W 1573 roku gościem na zamku był król Henryk Walezy. W XVII wieku kolejny władca zamku rozbudował go w stylu renesansowym. Częściowo zmienił on charakter, już nie był typową twierdzą obronną. U podnóży zamku powstał tzw. zamek dolny, w którym było 40 pokoi. Cała twierdza oddzielona była od reszty wzgórza fosą. W czasie potopu wojska szwedzkie dokonały olbrzymich zniszczeń zamku, którego już nie odbudowano. Nadal był jednak zamieszkany i używany, potem już go opuszczona na zawsze. Poszukiwacze skarbów zniszczyli pozostałą resztę zamku. Co rok odbywają się na zamku turnieje rycerskie. Zamek przechodzi remont, odbudowywana jest brama główna i wieża strażnicza. Ruiny i tego zamku wykorzystywane są jako miejsce nagrywania scen filmowych. Pojawia się w filmie ” Karol. Człowiek, który został papieżem”.