Stacja z najsłynniejszym peronem 9 i ž.Stacja pociągów jest połączona ze stacją metra pod tą samą nazwą. Jest główną stacją w Londynie skąd odjeżdżają pociągi we wszystkich kierunkach także te międzynarodowe. Stacja została otwarta w 1852 roku. Stacja poza swoją główna rolą w komunikacji na południowym wybrzeżu Anglii jest znana ze swojego jednego nieistniejącego peronu dziewięć i trzy czwarte. Fikcja wymyślona przez autorke Harrego Pottera skąd to młody czarodziej wyruszał do szkoły magi i czarodziejstwa. Teraz pomiędzy peronami dziewiątym i dziesiątym jest wmurowany wózek na bagaże. Fani książki przyjeżdżają tu zrobić sobie zdjęcie gdy próbują przejść na drugą stronę lub przepchnąć wózek. Niestety perony 9 I 10 znajdują się w oddzielnych budynkach a J. K. Rowling przyznała w jednym z wywiadów że się pomyliła i tak naprawdę opisywała stacje Euston która po bliższym obejrzeniu rzeczywiście wygląda tak jak opisuje autorka w swojej słynnej sadze. To znane miejsce jest znane jeszcze z innego powodu, fani detektywa Sherlocka Holmesa znają tą stacje z jednej z opowieści. Obowiązkowy cel wizyty turystów odwiedzających miasto. Tower Bridge jest mostem zwodzonym na Tamizie. Ruchoma część jest tylko środkowa kiedyś napędzana na mechanizm parowy teraz zostało to zamienione na silniki elektryczne. Most nie jest umiejscowiony wysoko nad rzeka przez co dużym statkom potrzeba podnosić most. Pomiędzy charakterystycznym dwiema wieżami, nad mostem biegną dwa korytarze gdzie zorganizowana jest wysokiej klasy restauracja. Most jest często mylony z sąsiednim mostem London Bridge. Do obu mostów można dość od Pałacu Buckingham w z dłuż Tamizy gdzie można zobaczyć piękne miejsca. Sam most wybudowano w stylu wiktoriańskim, projekt rozpatrywano w roku 1872 wtedy to rozpoczęła się historia najsłynniejszego mostu Anglii i najczęściej odwiedzanego obiektu po Big Benie. Jest jednak historia że, pewien gentleman z Ameryki kupil London Bridge wierząc że jest to słynny most Tower Bridge. Wwiercenia w dno rzeki zawierają niewyobrażalne ilości betonu I stali żeby utrzymać ogromny ciężar konstrukcji tak samo tak samo kładki między wieżami są zaprojektowane żeby utrzymać ciężar mostu gdy zostanie podniesiony. Jedna z ulic dzielnicy Notting Hill Ulica jest prawie długości całej dzielnicy, biegnie od północy do południa. Każdego dnia jest jak każda inna ulica w okolicy ale raz w tygodniu w sobote na ten jeden dzień zmienia się w jeden wielki targ. Można tam kupić wszystko starocie, antyki, obrazy, biżuterie, zabawki, breloczki lub pamiątki. Początek tego znajduje się w dziewiętnastym wieku kiedy był tam organizowany targ ze świeżym jedzeniem. Handlarze antykami zaczęli tam sprzedawać w latach sześćdziesiątych. Dzisiaj targ zajmuje miejsce blisko jednego kilometra. Ulica jest również znana z kilku filmów które kręcono właśnie na Portobello. Najbardziej znanym filmem jest Notting Hill gdzie znajdowały się słynne niebieskie drzwi. Znajdywały się ponieważ mieszkanie zostalo sprzedane. Ludzie którzy byli na tej ulicy mówią że charakterystycznym miejscem są wielobarwne szeregówki. Ich kolory są bardzo żywe co odrazu zwraca uwagę przechodniów. Prtobello jest również znane ze swojego festiwalu który od 1996 w sierpniu ma miejsce w pobliżu tej ulicy.

Piramida Balla zlokalizowana jest na Morzu Tasmana należącym do Australii. Jest obiektem figurującym na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Znajduje się również w Księdze Rekordów Guinnesa jako najwyższy na ziemskim globie skalny pinakiel. Na wysokość Piramida Balla liczy sobie bowiem około pięciuset pięćdziesięciu metrów (dla porównania – paryska Wieża Eiffla jest o połowę niższa), natomiast szerokość u jej podstawy wynosi metrów czterysta. W obwodzie z kolei posiada niemalże jedenaście kilometrów. Jej nazwa pochodzi od nazwiska człowieka, który ją odkrył i opisał jako pierwszy w historii – człowiekiem tym był Henry Lidgbird Ball, a miało to miejsce u schyłku lat osiemdziesiątych osiemnastego stulecia. Przez cały ten czas – aż do dnia dzisiejszego – było bardzo wielu śmiałków, którzy postawili sobie za cel zdobycie tej góry. Sukces odnieśli dopiero przed czterdziestoma czterema laty John Davis i Bryden Allen, chociaż i im wcale nie było łatwo – zwłaszcza na ostatnich sześćdziesięciu metrach. Budynek Sydney Opera House jest bardzo częstym gościem na widokówkach z Sydney. Od niedawna – bo zaledwie od dwóch lat – figuruje na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Jego budowa ruszyła w roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym siódmym i zajęła łącznie szesnaście lat. Koszt całej inwestycji wyniósł przeszło czterysta mionów marek. W uroczystości otwarcia udział wzięło wielu znakomitych gości, w tym między innymi królowa brytyjska Elżbieta II. Na wykonanie projektu został rozpisany konkurs posiadający międzynarodową rangę – w odpowiedzi przyszło przeszło dwieście dwadzieścia propozycji. W budynku tym znajduje się wiele pomieszczeń dostosowanych do bardzo zróżnicowanych potrzeb, jeżeli chodzi o liczbę widzów oraz rodzaj prezentowanego widowiska. I tak dla przykładu wymienić można w tym miejscu Playhouse – czyli studyjny teatr na około czterysta miejsc czy też największe i najważniejsze pomieszczenie o nazwie Concert Hall mogące pomieścić maksymalnie prawie dwa tysiące siedemset widzów.