Bolonia jest miastem położonym na północy Włoszech, między Apeninami a Padem. Znajduje się na wysokości 54 m n.p.m.Bolonia jest znaczącym ośrodkiem przemysłowym, kulturowym i handlowym, Nazywana jest również La Grassa, czyli tłusta, a to przez wysokokaloryczną kuchnię. To miasto jest znane ze swojego uniwersytetu założonego w 1088. Każdy turysta odwiedzający Bolonię powinien zobaczyć ruiny po rzymskich budowlach, takich jak amfiteatr czy akwedukty, bazylikę San Petronio z płaskorzeźbami projektu Jacopa della Quercia, Muzeum Archeologiczne z egipskimi, rzymskimi i etruskimi eksponatami, kościół św. Franciszka w gotyckim stylu, gmach uniwersytetu i ratuszu oraz katedrę romańską i wieże mieszkalne w stylach gotyckim i romańskim. Warto także zajrzeć na dzielnicę uniwersytecką, która przez nieustanną obecność studentów tętni życiem i jest przepełniona restauracjami, kawiarniami, pubami i nocnymi klubami. Bolonia słynie także z wyrobów ceramicznych (rozsławione majoliki), skórzano – obuwniczych i garbarskich. Bolonia, co prawda, nie jest miastem odwiedzanych przez turystów najczęściej, tak jak Rzym czy Wenecja, ale posiada mnóstwo obiektów wartych obejrzenia. Florencja jest miastem położonym w środkowej części Italii, u podnóża Apenin, nad rzeką Arno. Jest stolicą Toskanii.Florencja jest uważana za jedno z najcudowniejszych i najbardziej okazałych miast włoskich. Jej położenie w samym środku Toskanii sprawia, że turyści doświadczają nie tylko zwiedzenia ciekawych budowli, ale także rozkoszowania się malowniczymi widokami. Każdy odwiedzający to miasto, koniecznie powinien zwiedzić Katedrę Santa Maria del Fiore z wspaniałą Kopułą Burnelleschi oraz wieżą Giotto, kościół Santa Maria del Carmine czy kościół Santa Maria Novella należący do Dominikanów. Warto także zajrzeć do muzem Galerie Uffizi, przepełniony sklepami ze złotem Most Złotników ( Ponte Vecchio). Powinniśmy również pójść do Palazzo Strozzi, czyli pałac z okresu renesansu zaprojektowany przez Benedetto de Maiano oraz zobaczyć Piazza del Signoria – pałac znajdujący się w centrum Florencji, przy którym znajduje się Fontanna Neptuna, kopia rzeźby ” Dawid” Michała Anioła czy dzieła Bandinellego : Herkules i Kakus. Florencja posiada drużynę piłkarską ACF Fiorentina, który gra w pierwszej włoskiej lidze.

W drugim tysiącleciu religia chrześcijańska nie była już zagrożona upadkiem. Umacniała się i z każdym dniem przybywało jej wyznawców. Kościół rósł w sile. Wszystkich obowiązywał ten sam język liturgii, zrozumiały wszystkim system symboli, rozprzestrzeniała się także coraz bardziej znana sztuka chrześcijańska. Jej styl nazwano stylem romańskim, ponieważ wydawał się nawiązywać do sztuki Starożytnego Rzymu. Jednak w architekturze tej posługiwano się tylko elementami sztuki starożytnej, a nie naśladowano. Zaczęto budować kościoły na nowy sposób. Przede wszystkim rozwiązano problem sklepienia. W Bizancjum przykrywano kościoły kopułami, jednak na zachodzie wciąż dachy były płaskimi, drewnianymi stropami. Problem rozwiązano wzorując się na sposobie Starożytnych Rzymian. Kolejnym problemem była organizacja budowy kościoła. Budowle były złożone z wielu brył geometrycznych, co daje efekt zestawionego z wielu większych i mniejszych brył kościoła. Pomimo takiej budowy całość sprawia wrażenie budowli rygorystycznie uporządkowanej. Nie wszystkie romańskie świątynie były tak obszerne i skomplikowane. Bywały mniejsze jednak wszystkie charakteryzowały się ta samą złożona budową. W czasach kiedy w Bizancjum spierano się o wizerunki Boga na obrazach a na Bliskim Wschodzie trwał zwycięski pochód Arabów, w Irlandii mnisi zajęli się rękopisami, które zdobili bogato zawiłymi ornamentami o jasnych barwach. Kiedy farby już zaschły, kolejny ewangeliarz mógł służyć misjonarzom do głoszenia Królestwa Bożego. Wpatrując się w zawiły sposób ozdabiania liter tworzący zawiły labirynt dekoracji należy podziwiać cierpliwość oraz kunszt ich autorów. Interesujące jest owe połączenie: teksty Biblii przybyły z daleka (bo z Bliskiego Wschodu), jednak ukazywane są w oryginalnej wersji stworzonej przez ludzi północy. Nawet plemiona barbarzyńskie, które zalały Europę z zamiłowaniem zdobiły różne przedmioty swoimi ornamentami złożonymi z zawiłych linii i figur. Przedstawiali oni jednak motywy zwierzęce: drapieżne ptaki, groźne stwory itp. Z chwilą chrystianizacji kolejnych terenów Europy ten barbarzyński zwyczaj stał się symbolem nowej wiary. Stosowano go na kamiennych płytach na grobach, czy też ozdabiając stronice Biblii.