Marsylia jest drugim, pod względem wielkości, miastem Francji położonym na południu tego malowniczego kraju.Marsylia znajduje się w departamencie Bouches – du – Rhone. Pierwotnie założyli ją Grecy w 600 roku p.n.e., nazywając ją Masalią. To miasto jest zamieszkane przez ludność pochodzącą z wielu części świata, jak na przykład, z Afryki, Ameryki Północnej, Portugalii, Hiszpanii i Grecji. To miasto jest także drugim, co do powierzchni portem w Europie, do którego statki przypływają od około dwudziestu sześciu stuleci. Port jest strzeżony przez Fort św. Jana oraz Fort św. Mikołaja. Turysta, będąc w Marsylii obowiązkowo powinien zobaczyć Cite Radieuse, czyli ogromnych rozmiarów mieszkalny blok betonowy zaprojektowany przez Le Corbusiera. Jest uważane za bardzo kontrowersyjną budowlę, ale z pewnością przyciąga oczy odwiedzających. Innym interesującym obiektem jest także bazylika Notre Dame de la Garde zbudowana w bizantyjskim stylu, Została postawiona w najwyższym miejscu miasta, 162 m n.p.m, dlatego można z niej podziwiać przepiękne widoki. Co ciekawe, można na niej także zauważyć ślady pocisków z walki o odbicie Marsylii w 1944 roku. Nicea jest miastem oraz gminą we Francji, położoną nad Morzem Śródziemnym, na terenie Lazurowego Wybrzeża.Nicea jest ze wszystkich stron otoczona przez wzgórza, co chroni ją przed wiatrem i właśnie zapewnia charakterystyczny mikroklimat. Słońce świeci tam przez 320 dni, więc jadąc tam praktycznie zawsze natrafimy na wspaniałą pogodę. W Nicei znajduje się mnóstwo muzeów. Turysta może udać się do Muzeum Sztuk Pięknych, gdzie znajdują się dzieła takich impresjonistów jak : Sisley, Degas, Monet czy Renoir) lub do Muzeum Sztuki Nowoczesnej i Współczesnej, gdzie można podziwiać obrazy Lichtensteina, Warhola oraz Nolanda. Innymi, wartymi odwiedzenia muzeami są : Muzeum Chagall czy Muzeum Matisse’a z przepięknymi pracami malarza. W Nicei znajdują liczne atrakcje turystyczne i zabytki godne zobaczeni. Niektóre z nich to fantastyczne kościoły : Saint Jacques, Saint Augustin czy kościół Saint Francois de Paule oraz katedry, np. Sainte Reparate. W mieście znajdują się także pałace ( Pałac Senacki z XVII wieku i Pałac Lascaris). Warta zobaczenia jest również Promenada Anglików wraz z ogrodem Jardin Albert I. Paryż jest stolicą Francji i jednocześnie jej największą i najbardziej zaludnioną aglomeracją położoną nad Sekwaną.Paryż jest położony w Basenie Paryskim, nad rzeką Sekwaną, która rozdziela Paryż na dwie części : lewobrzeżną (Rive Gauche) oraz prawobrzeżną (Rive Droite). Ze względu na ciekawe zabytki, miejsca kulturowe i atrakcje turystyczne, to miasto odwiedza corocznie około 30 milionów turystów. Paryż od 1860 jest podzielony na dwadzieścia dzielnic. Każda z nich wybiera własnego “mera”, czyli przewodniczącego, który wchodzi w skład Rady Paryża. Stolica Francji obfituje w interesujące budowle warte zobaczenia. Są to, między innymi, wieża Eiffla, nazywana ” Damą Paryża”, Katedra Notre Dame, Łuk Triumfalny czy Panteon. Warto także udać się na wzgórze Montmartre, które jest powszechnie określane jako dzielnica artystów. Prawdziwy turysta powinien również odwiedzić Les Invalides, czyli mauzoleum, w którym znajduje się pochówek Napoleona Bonaparte oraz Sainte – Chapelle – Świętą Kaplicę położoną na wyspie Cite, która kiedyś była częścią pałacu królewskiego a dziś jest otoczona przez budynki Placu Sprawiedliwości. W zwiedzaniu tego miasta nie można, oczywiście, pominąć wspaniałego Luwru – najsłynniejszego muzeum paryskiego. Paryż jest więc niezwykle interesującym miejscem dla wszystkich miłośników sztuki.

W drugim tysiącleciu religia chrześcijańska nie była już zagrożona upadkiem. Umacniała się i z każdym dniem przybywało jej wyznawców. Kościół rósł w sile. Wszystkich obowiązywał ten sam język liturgii, zrozumiały wszystkim system symboli, rozprzestrzeniała się także coraz bardziej znana sztuka chrześcijańska. Jej styl nazwano stylem romańskim, ponieważ wydawał się nawiązywać do sztuki Starożytnego Rzymu. Jednak w architekturze tej posługiwano się tylko elementami sztuki starożytnej, a nie naśladowano. Zaczęto budować kościoły na nowy sposób. Przede wszystkim rozwiązano problem sklepienia. W Bizancjum przykrywano kościoły kopułami, jednak na zachodzie wciąż dachy były płaskimi, drewnianymi stropami. Problem rozwiązano wzorując się na sposobie Starożytnych Rzymian. Kolejnym problemem była organizacja budowy kościoła. Budowle były złożone z wielu brył geometrycznych, co daje efekt zestawionego z wielu większych i mniejszych brył kościoła. Pomimo takiej budowy całość sprawia wrażenie budowli rygorystycznie uporządkowanej. Nie wszystkie romańskie świątynie były tak obszerne i skomplikowane. Bywały mniejsze jednak wszystkie charakteryzowały się ta samą złożona budową. W czasach kiedy w Bizancjum spierano się o wizerunki Boga na obrazach a na Bliskim Wschodzie trwał zwycięski pochód Arabów, w Irlandii mnisi zajęli się rękopisami, które zdobili bogato zawiłymi ornamentami o jasnych barwach. Kiedy farby już zaschły, kolejny ewangeliarz mógł służyć misjonarzom do głoszenia Królestwa Bożego. Wpatrując się w zawiły sposób ozdabiania liter tworzący zawiły labirynt dekoracji należy podziwiać cierpliwość oraz kunszt ich autorów. Interesujące jest owe połączenie: teksty Biblii przybyły z daleka (bo z Bliskiego Wschodu), jednak ukazywane są w oryginalnej wersji stworzonej przez ludzi północy. Nawet plemiona barbarzyńskie, które zalały Europę z zamiłowaniem zdobiły różne przedmioty swoimi ornamentami złożonymi z zawiłych linii i figur. Przedstawiali oni jednak motywy zwierzęce: drapieżne ptaki, groźne stwory itp. Z chwilą chrystianizacji kolejnych terenów Europy ten barbarzyński zwyczaj stał się symbolem nowej wiary. Stosowano go na kamiennych płytach na grobach, czy też ozdabiając stronice Biblii.