Królewskie ogrody.Park zajmujący powierzchnię 120 hektarów, w którego wnętrzu można nacieszyć oko oglądając prawie 50 000 rodzajów roślin z całego świata. Znajdują się tam okazy pochodzące z Wielkiej Brytanii, Europy, Afryki, obu Ameryk oraz roślinność z Japonii oraz Chin, które kuszą swym orientalnym zapachem. Królewskie Ogrody, jak twierdzą znawcy są najwspanialszymi botanicznymi zbiorami na kuli ziemskiej. Kew Gardens to nie tylko roślinność. Spotkać tu można również egzotyczne zwierzęta i ptaki umiejscowione w licznych cieplarniach i palmiarniach. Uwagę turystów przykuwa także XVII wieczny pałac wykonany z cegły, domek zbudowany na wzór chińskich budowli mieszkalnych oraz niepowtarzalna japońska pagoda. Miejsce jest tak cudowne i pełne znakomitych i godnych uwagi eksponatów, że aby je zobaczyć należy spędzić w nim cały dzień. Na ich terenie prowadzone są również badania botaniczne. Z tego względu zatrudnionych w Ogrodach jest ok. 700 pracowników. W 2003 roku Kew Gardens umieszczone zostały na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Milenijne dzieło.London Eye zostało zaprojektowane przez Davida Marksa, Julię Barfield i kilku innych współpracowników dwójki architektów. Pomysł wzniesienia powstał już w roku 1994. London Eye zostało wybudowane pod koniec XX wieku dla uczczenia okrągłej rocznicy. Londyńska konstrukcja odebrała tytuł dotychczasowej rekordzistce w kategorii najwyższego koła widokowego na świecie Technocosmos z Japonii. Wysokość konstrukcji Davida i Julii wynosi 135 m. Po obwodzie gigantycznego koła przemieszczają się 32 kapsuły do przewożenia zwiedzających, mogące pomieścić 25 osób każda. Ze szczytu “oka” możemy nacieszyć się widokiem o zasięgu 48 km. Prędkość z jaką poruszają się kabiny jest niewielka i wynosi ok. 8 km/h dlatego pełny czas oglądania panoramy Londynu trwa ok. 40 minut. Do zbudowania tej porażającej wielkością struktury zużyto 1700 ton stali. Wszystko ma wagę ponad 20 razy większą od Big Bena. Otwarcia i zaprezentowania dumy Londynu dokonał Tony Blair 31 grudnia 1999r., lecz koło rozpoczęło swoją turystyczną działalność dopiero w roku 2000.

Baranów Sandomierski leży w północnej części woj. podkarpackiego, ok. 14 km od Tarnobrzega. Pierwotnie na terenie późniejszej rezydencji mieścił się dwór obronny bądź wieża obronno mieszkalna. W drugiej połowie XVI wieku z inicjatywy Rafała V Leszczyńskiego powstał dwór renesansowy, a następnie wojewoda brzeski Andrzej Leszczyński rozbudował go w zamek. Obiekt przybrał wówczas wygląd, który możemy podziwiać do dnia dzisiejszego. Badaczom nie udało się ustalić kto jest autorem projektu rezydencji. W XVIII wieku zamek przejęła rodzina Krasickich. Zgromadzono tu wiele pamiątek po biskupie Ignacym Krasickim. Niestety w połowie XIX wielki pożar strawił część rezydencji. Zamek bardzo ucierpiał z czasach II wojny światowej, wojska Sowieckie okupowały go przez dwa lata, dewastując zachowane wnętrza. Dopiero w 1965 roku zakończono gruntowną odbudowę i konserwację zamku, powstało także muzeum na jego terenie. Obecny stan zachowania jest bardzo dobry. Rezydencje można zwiedzać codziennie za wyjątkiem poniedziałków. Lipowiec jest jednym z ciekawszych miejsc położonych na terenie Jury Krakowsko- Częstochowskiej. Został wzniesiony pod koniec XIII wieku na miejscu dawnego drewnianego zamku. Potężne ruiny malowniczo wpisują się w zalesione wzgórze o wysokości 362 m., będące częścią Grzbietu Tenczyńskiego. Twierdza była kilkakrotnie przebudowywana, zachowała jednak swój pierwotny gotycki charakter. Elementem charakterystycznym jest wysoka – 28 metrowa wieża, będąca niegdyś trzonem zamku, dziś częściowo ukryta w skrzydłach południowo-wschodniego muru. Murowana warownia została wzniesiona na polecenie biskupa Jana Muskaty i do końca XVIII wieku stanowiła własność biskupstwa krakowskiego. W wieku XV rezydował tu biskup Oleśnicki, którego duch rzekomo nawiedzał zamek aż do końca XIX wieku. Od XV wieku na terenie zamku istniało więzienie, według romantycznej legendy tylko jednemu człowiekowi udało się z niego zbiec. Podobno dopomogła temu zakochana w więźniu córka dozorcy. Zamek zwiedzać można przez cały rok.

Australijski Park Narodowy Kakadu jest miejscem figurującym od dwudziestu ośmiu lat na liście dziedzictwa światowego UNESCO – w tym samym roku został również powołany do życia. Szukać go należy na Terytorium Północnym. Zajmuje on powierzchnię nieco ponad dziewiętnastu tysięcy ośmiuset kilometrów kwadratowych, chociaż pierwotna powierzchnia była dwa razy mniejsza. Jeżeli chodzi o ukształtowanie terenu, to dominują tutaj skaliste obszary. Gdzieniegdzie spotkać można także palmowe lasy, ale nie są one zbyt duże. Pod względem żyjących tutaj zwierząt zauważalne jest wyraźnie ogromne zróżnicowanie – samych gatunków ptaków jest tu niemalże trzysta, ssaków – około pięćdziesięciu, natomiast gadów – prawie sto. Do tego wszystkiego doliczyć trzeba jeszcze oczywiście płazy oraz owady. Zróżnicowanie widoczne jest również w zakresie występujących tutaj gatunków roślinności – gatunków flory doliczono się przeszło tysiąc. Jako ciekawostkę dodać można, że na terenie parku żyją Aborygeni z plemienia Gagudju. Macquarie to australijska wyspa położona na Oceanie Spokojnym (a mówiąc dokładniej, w jego południowej części) i znajdująca się od dwunastu lat na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Administracyjnie podlega ona pod stan o nazwie Tasmania. Jej powierzchnia wynosi sto dwadzieścia osiem kilometrów kwadratowych. Na długość liczy sobie trzydzieści cztery kilometry, natomiast na szerokość – pięć. Miejsce te zostało odkryte w pierwszej połowie dziewiętnastego stulecia. Zawdzięczać to należy człowiekowi nazwiskiem Frederick Hasselborough. Jej nazwa natomiast zaczerpnięta została od ówczesnego gubernatora Nowej Południowej Walii – a był nim Lachlan Macquarie. Przed sześćdziesięcioma jeden została tutaj powołana do życia stacja polarna o stałych charakterze. Przebywająca w niej ekipa liczy sobie od dwudziestu osób do czterdziestu – to akurat jest uzależnione od pory roku. Macquarie to wyspa będąca płaskowyżem. Jej wysokość waha się w przedziale od stu pięćdziesięciu metrów do niespełna czterystu.